Momster's Diary

แผ่นดินที่เราเกิดกาย เมืองไทยที่เรารักยิ่ง

น้าเกรียงของน้องเกื้อ (เจ้าของโรงเรียนต้นกล้า ที่ระยองโพ้น)
แม่ชอบเสื้อตัวนี้ของเกื้อ 
เด็กกลัวหอยเม่น เห็นอยู่ เป็นอยู่
ภูมิใจจังได้เป็นแม่เอ็งเนี่ย ไอ้หมาเกื้อเอ๊ย

สามหนุ่มส์ สามมุม

เต็มที่เลยลูก ปีละหนเดียว
คนที่เรารัก โฮ่ะ โฮ่ะ
เด็กทะเลลุงดำ ชื่อน้องโอ๊ต
นายสถานีหาดต่อไป
แสงเทียนหรือแสงเดือนลืมส๊ะงั้น ตอนเช้าเรามักจะกาแฟแกล้มโปสการ์ดถึงเพื่อน
ถัดไปอีก อีก อีก ก็จะเจอน้องหยกลูกสาวพี่อ๋อยพี่ติ๋ว ณ นวล
ใส
เด็กเกื้อกับเด็กโอ๊ต

กลับมาถึงเยอรมันแล้วค่ะ

ให้รูปเล่าเรื่องไปพลางก่อน

กลับมากลอยป่วยอาเจียรตลอดเลย

ดีกรีความซ่าลดลงไปอย่างน่าใจหาย

ไปทะเลไม่ได้เอากลอยไปด้วย

เลยไม่มีรูปสาวน้อยมากฝากเลย แฮ่ม

หก เจ็ดอาทิตย์ที่เมืองไทย

ผ่านไปเร็วคล้ายเวลาในโรงลิเก

((ไวเหมือนโกหก))

เกื้อ แม่ พ่อ ดำเพราะทะเล

กลอยไปพัทยาหนึ่งรอบ

ไปโคราช เขาใหญ่หนึ่งรอบ

นอกนั้นฝากเลี้ยง

(น่าสงสารเด็กน้อย)

แม่พ่อพี่เกื้อไปชะอำ เพชรฯ พัทยาสองรอบ

บางแสน  เจ้าสำราญ ปึกเตียน

เสม็ด แม่รำพึง

เขาใหญ่ โคราช เจ็ดสาวน้อย

หมดเวลาเลย

เวลาผ่านไป

มีทั้งเรื่องชื่นใจและเซ็งใจ

ทั้งที่อยากจำแต่เรื่องชื่นใจ

แต่เรื่องเซ็งใจก็ยังคงรบกวนใจ

ยิ่งมันเกี่ยวกับมิตรภาพ ((ว้า))

แก่ป่านนี้ยังสอบตกเรื่องความไว้วางใจ

อิ่ม อร่อย สนุก

คุณยายลิ้นจี่ฝีมือไม่ตกอย่างเคย

พี่เกื้ออ่านไทยได้แล้วอย่างที่อวดไว้ในไดอารี่หน้าก่อนๆ

การเดินทางกลับดี แต่ลืมห่อโปสเตอร์รูปในหลวงราชินีและภาษาไทยของพี่เกื้อไว้ในรถไฟเยอรมัน

ยังไม่รู้จะได้คืนหรือไม่

ยังกรุ่นอยู่

ยังอุ่นอยู่

แผ่นดินที่เราเกิดกาย

เมืองไทยที่เรารักยิ่ง

only a little step each day

<< แม่ดุ